“Türkiye’nin son 30-35 yıllık neoliberal deneyimi açıkça şunu ortaya koymuştur: Dünya ekonomisinin çevresinde yer alan, yarı-sanayileşmiş özellikler taşıyan bir ekonominin salt piyasa sinyallerine ve özel kesim yatırım tercihlerine dayalı politikalar ile sanayide yapısal değişme sağlaması ve yüksek teknoloji üretiminde başarılı olması olanaksızdır. Başka bir ifadeyle, Türkiye gibi çevre bir ekonominin kaynaklarını planlamadan üretim yapısını düşük katma değerli (düşük teknoloji yoğunluklu) sektörlerden yüksek teknoloji yoğunluklu ürünlere dönüştürmesi mümkün değildir ve bunu başarabilmiş tek bir ülke deneyimi yoktur.

Genel olarak ülkelerin bilim ve teknolojideki konumunu; bilim ve teknolojiyi üretenler (gelişmiş metropol ülkeler) ve bilim ve teknolojiyi ithal ederek tüketenler (dışa bağımlı çevre ülkeler) alt başlıkları altında incelemek mümkün. Türkiye bu kategoriler arasında teknolojide dışa bağımlı, çevre ekonomiler kategorisinde yer almaktadır. Türkiye, Cumhuriyet’in kuruluşundan günümüze bilim ve teknolojide azımsanmayacak gelişmeler göstermesine karşın, özellikle yüksek teknolojide dışa bağımlığı süregelmekte, üretim yapısı temel olarak düşük ve orta teknolojilere dayalı gelişmektedir.”